Trzeci, a zarazem ostatni z cyklu spacerów historyczno-architektonicznych był symboliczną klamrą całego projektu – powrotem do źródeł miasta. Spotkaliśmy się na ostrowieckim Rynku, miejscu, od którego wszystko się zaczęło.
Spacer rozpoczął się w sobotnie popołudnie 27 września 2025, w atmosferze, która łączyła ciekawość z sentymentem. Wyruszyliśmy w trasę, która – niczym pętla czasu – prowadziła od Rynku, ulicą Iłżecką, przez Polną i Rosłońskiego, aż po Siennieńską, Wardyńskiego i Głogowskiego, by znów wrócić w to samo miejsce, z którego wyszliśmy.
Na każdym z przystanków uczestnicy poznawali kolejne fragmenty historii miasta: opowieści o dawnych mieszkańcach, o rodzinach, których nazwiska wciąż pojawiają się w miejskich dokumentach i na tabliczkach z nazwami ulic, o architektach, którzy nadawali kształt miejskim ulicom.
Mijając kolejne kamienice, rozmawialiśmy o charakterystycznych elementach architektury miejskiej. Zatrzymywaliśmy się przy bramach starych kamienic, przy balkonach wspartych na konsolach i przy murach, które przetrwały niejedną wojnę. Dla wielu uczestników był to pierwszy raz, kiedy spojrzeli na Ostrowiec nie jak na „zwykłe” miasto, ale jak na żywy podręcznik historii sztuki i architektury.
Spacer był także okazją do rozmowy o początkach miasta – o jego układzie urbanistycznym, o rozwoju rzemiosła, handlu i przemysłu. Zwracaliśmy uwagę na to, jak zmieniała się tkanka miejska – od drewnianych domów, przez ceglane kamienice, po modernistyczne gmachy z lat międzywojennych.
Jak zawsze, w spacerze nie zabrakło architektonicznych ciekawostek. To była lekcja patrzenia – z uważnością i szacunkiem – na to, co często mijamy bezrefleksyjnie każdego dnia. Choć był to ostatni spacer w ramach cyklu, energia grupy była tak pozytywna, że wiele osób już pytało o kolejne edycje. Bo miasto można poznawać bez końca – każda ulica, każda kamienica, każdy ornament to kolejny rozdział do odkrycia.
Jesteśmy przekonani, że uczestnicy wszystkich trzech spacerów są dziś bogatsi nie tylko o wiedzę historyczną i architektoniczną, ale też bardziej wrażliwi na piękno przestrzeni, w której żyją. Nauczyli się czytać miasto – i słuchać, co ma im do powiedzenia.
Zakończenie cyklu to nie koniec, a początek nowego spojrzenia na Ostrowiec. Bo teraz, kiedy już wiemy, jak patrzeć, trudno przejść obok tych samych murów obojętnie.